01 Ekim 2011'den beri sizinleyiz | Üyelerimizin Son Aktivite Zamanı 6 gün 21 saat 11 dakika önce
124 - Kayıtlı Üyemizin Cinsiyet Dağılımı
Bayan Üyeler: 61
Bay Üyeler: 63
Her güzel şeyden başka güzel birşey Çocukluk
Kategori: Köşe Yazıları Oluşturulma tarihi: Çarşamba, 07 Aralık 2011 01:40
HER GÜZEL ŞEYDEN BAŞKA GÜZEL BİRŞEY ÇOCUKLUK
Merhaba çocukluğu günümüz şartlarında yok olup giden okuyucular.
Öyledir ki çocukluk; bırakın kelimelere, yüreklere sığmaz. Çocukluk denince, insan şöyle bir uzaklara dalar. Görebildiği en uzak yere gider bakışlar. Eminim ki hepimizin: ‘Ben çocukken’ diyerek anlatmaya başladığı bir anısı vardır; hatırasında canlı kalan. O zaman gelin birlikte çocukluğumuzda yaşadığımız o küçük dünyaya gidelim. İçimizdeki o çocuğu uyandıralım.
Çocukluk; eğitiminin ilk başladığı saniyelerdedir belki de. Beynimiz, gözümüzü dünyaya ilk açtığımız andan itibaren bir şeyleri öğrenmeye, benimsemeye başlar. Zaman ilerledikçe de sorma, sorgulama, cevaplarını anlamayacağımız halde delice öğrenme isteğiyle yanıp tutuşuruz. Herşeyi bir çırpıda öğrenmek isteriz. Hatta öyle ki sorularımız bizden yaşça büyük ebeveynlerimizi gülmekten kırıp geçirebilir. Tamam, da çocuk herşeyi öğrenmek ister, orasını anladık. Peki, ne kadarını algılar orasıysa muallâktadır. Öğrendiklerini konuyu algılayabildiği boyutta anlar. Bunun örnekleri olarak çocuğa kibritle oynamamasını, evin yanabileceğini söylesekte bunun önemini kavrayamaz. Aksine yasak olan bal gibi tatlıdır işte. Yüreğimiz, bir daha oynamak ve bir daha yapmak ister yasak denen herşeyi. Delicesine bir istek duyarız, belki de hiç bu kadar zevkli değildir o merakımızı canlandıran yasaklı olay kadar hiçbir şey.
Çocukluk renklidir. Rengârenk boyutlarla dolu bir orman, gökyüzü, bulut ve çiçektir. O, tıpkı çocukken çizmeye çalıştığımız doğa resimleri gibi özeldir. Orman yeşili, gökyüzü mavisi, çiçek sarısı, toprak kavıdır çocuğun tanımı. Aslında hiçbir tamlama ve sıfat anlatamaz çocuğu ve çocuk olmayı. Ne eşi ne benzeri vardır. Masumdur, masumanedir o. Yıllardır süre gelen ve süre gidecek olan tek şey çocuğun bakışıdır hayata.
Soruyorum size! Çocukluğunuz da yapmak isteyipte içinizde kalan hiç mi bir şey olmadı? Eminim ki hepiniz içinizden evet diyorsunuzdur. Evin arka bahçesinde toprağa taşlardan bir ev yapıp ta heyecanla içinde oturup oynayan bir çocuktur küçüklüğümüz. Ve bir sesin bize: ‘ilahi çocuğum hiç taştan ev mi olur? Gel içeri’ demesi kadar acıdır yıkılan çocukluk hayallerimiz. Büyüyünce adam olacaksın. Doktor ol, mühendis ol, müdür ol! Derler, daha o küçücük beyinlere. İlkokul birinci sınıfta bazı öğretmenler: ‘evladım ne olmak istiyorsun’ diye sorar ya. Doktor olmak için ilk sordukları sorunun kana dayanabiliyor musun demesi gibi saçmadır, ya ben ne bileyim kan görmeye dayanmak ne demek. Bir avukat olup hak savunmanın kutsallığı ne demek. Arka bahçe de yapmış olduğum taştan evin ilerideki adının mühendis, mimar, dizaynatör olduğunu. Benim bildiğim tek şey, bırakmanızdır beni bana. Bırakın ülkemin gözde mesleklerini. Ben ben olayım işte. İçimden gelsin. Sevdiğim işimin ne olacağını düşünmeden olsun. İş hayatımızda geçen vaktimiz ömrümüzün çoğunluğunun geçtiği zamanı kapsar. O nedenle zorla tükenmişlikle yaşamaktansa bu ömrü. Manevi değerlerinde olduğu, külfet olmadan yaşanabilen bir iş olsun. Daha üretici olsun herşey. Severek olsun. Zaten yeteri kadar sıkıntı var üstümüzde. Birde kahrederek kalmayalım o işte. Ayağımızın geri geri gitmesini izlemek yerine, pazartesi sendromunun adı: Pazartesi, sevdiğim mesleğimin ilk renkli iş günü diye ilan edilsin.
Ben bunları yapamadım belki. Bizim de ailelerimiz: ‘evladım o iş para getirmez’ dediler. Ama ben şimdi bana para getiren mesleği bulmak yerine, verimimi daha çok artırabileceğim işin daha değerli olduğunu biliyorum. Her sabah gülümseyerek işte bir güzel gün daha diyebileceğim doyuma ulaşana kadar ilerleyeceğim. Olsun bu yolda yürümekte güzel. Ve her zaman küçük bir yanım hep bir kenarda asılı duracak. Küçük bir biblo. Bir resim ya da bir anahtarlık bana çocukluğumu anlatan.
İçinizdeki çocuk yaşadığı sürece zaferler sizinle.