Anıl Can Tarakçı - Hadi pikniğe...
Kategori: Köşe Yazıları Oluşturulma tarihi: Pazartesi, 31 Ekim 2011 07:05
Hadi hep birlikte bir pikniğe gidelim bu hafta. Gözlerimizin satır takibi bittiğinde kapatalım gözlerimizi ve gelen soğuk havaya inat, sımsıcak bir doğa manzarasına serelim örtülerimizi. En lezzetli yemeklerin yanında, her bir kaseye konmuş duygular olsun yanımızda. Kaselerin birinde saygı olsun. Zaten ömür boyu yanımızdan ayırmıyoruz, hemen çıkaralım çantamızdan. Diğer kaseye özgürlüğü koymaya cesaret edelim bir saniyeden bile kısa sürede gideceğini bildiğimiz halde. Adı üzerinde, özgürlük değil mi bu. Son kaseye de aşk dolduralım. Yalnız çok iyi biliyoruz ki, aşkı servis etmenin tarifi bambaşka. O yüzden gülücükler dağıtalım yüzümüzden o dolarken. İçimizdeki tüm olumsuzluklardan arınalım. Son damlaya gelene kadar tertemiz bir dünya yaratalım ona. Hiç değilse o kısa sürede temiz olsun dünya. Kirletmenin yolunu da biliyoruz ne de olsa...
Pinkik fikri benden çıktığına göre, yanınıza kaç kişi alacağınıza karar verme hakkını da kendimde bulabilirim heralde. Ömrümde ilk kez bu denli bencil davranıyorum ancak inanın hepsi güzel bir piknik için. " Kaç kişi " yazdım diye çok insan almanızı isteyeceğimi düşünmeyin sakın; bu piknik, biz hariç bir kişi daha kabul ediyor. Kişiyi isimlendirmek size kalmış. İstediğiniz bir ismi yazabilirsiniz o tek kişilik haneye. Sizden ricam, öyle birini alın ki yanınıza, gerek kalmasın başka hiçbir bahaneye...
Aklınıza ilk gelen isim, birlikte en çok gülmek istediğiniz isim olacak. Denerseniz farkedeceksiniz. Hazırladığınız o güzel yemeklerin tadını çıkarabileceğiniz en doğru isimle gideceksiniz oraya. Doldurduğunuz kaselerdeki duygulara yakışacak bir ruh olacak geçirdiğiniz zamanın diğer şahidi. Son okuduğunuz cümlenin ardından dudaklarınız yanaklarınıza baskı yapmaya başladıysa ve görünen diş sayınız otuz ikiye doğru yükseliyorsa, buldunuz piknik arkadaşınızı. Hele bir de iç çektiyseniz o ismi netleştirdikten sonra, yakaladınız önceleri teptiğiniz bir şansınızı...
Yemeklerimiz hazır, manzara hazır ve sol yanımızda bize eşlik edecek olan da hazırsa eğer, başlayalım tadını çıkarmaya pikniğimizin. Zeytiğinyağlı yaprak sarması harika olmuş gerçekten ellerimize sağlık. Biraz saygıya bandırdığımız için mi bu kadar lezzetli bilmiyorum. Çünkü bu piknikte saygıya bandırmadan yaprak sarması yiyemiyorum. Haliyle diğerinin tadını alamıyorum. Böreğim de ağzıma götürürken özgürlüğün içine düştü. Neyse ki özgürlük çoktan gitmiş kasenin içinden. Yaprak sarmasını bandırarak yemeyi sevdiğim kadar sade seviyorum patatesli böreği.
Ben yazının sonuna geldim bile. Sizi kendi pinkiğinizle başbaşa bırakırken, benimkinden söz ederek son vereceğim harfleri yan yana getirmeye. Azıcık yüksek ancak dümdüz bir yerde tek, kocaman bir ağacın altında yapıyorum pikniğimi. Kocaman bir manzaranın içinde görünen tek ağacın altına serdim örtümü. Sol yanımdakinin sevdiği gibi. Yazının sonuna geldim ama ben pikniğime yeni başladım daha. Yenilecek çok yemek var, doldurulacak çok kase. Altmış yıl garanti veriyorum sadece içeceklerimizi tazeleceğimiz zaman için. Siz düşünün, pinkik yerine karanlık çökmesi için kaç yıl düşlüyorum...
Kim bilir...
Hepinize tekrar afiyet olsun, mutlu bir piknik geçirmeniz dileğiyle.
Huzurlu haftalar..
30.10.2011